Kijken. Verwonderen. Vastleggen.

Fotografie is voor mij nooit alleen het vastleggen van een beeld geweest. Het begint met kijken. Met iets zien dat even mijn aandacht vasthoudt — een bijzondere lichtval, een onverwacht perspectief, een sterke vorm of een moment waarop de wereld er ineens anders uitziet.

Al sinds het begin van de jaren zeventig fotografeer ik. Mijn vader was mijn eerste inspiratiebron en fotografie werd al snel meer dan een hobby. Tijdens mijn diensttijd leerde ik films ontwikkelen en foto's afdrukken. In de donkere kamer ontdekte ik hoe een beeld langzaam ontstaat en hoeveel invloed je als fotograaf hebt op het uiteindelijke resultaat.

Vanaf het einde van de jaren zeventig fotografeerde ik voornamelijk met 35mm- en 120mm-filmcamera's. Die jaren hebben mijn manier van kijken sterk gevormd. Ook nu, in het digitale tijdperk, merk ik dat ik nog steeds op zoek ben naar dat ene beeld dat zich onderscheidt van wat je op het eerste gezicht ziet.

​

Mijn omgeving als inspiratie

Ik woon in Den Haag, vlak bij de Noordzee. Dat is een omgeving waar ik mij als fotograaf bijzonder gelukkig mee prijs. De zee, het strand, de duinen en de havens veranderen voortdurend onder invloed van weer en licht. Een plek die ik gisteren fotografeerde, kan er vandaag totaal anders uitzien.

Maar mijn belangstelling gaat verder dan landschap alleen. Ik ben gefascineerd door de wereld die mensen om zich heen bouwen: architectuur, industriële objecten, bruggen, infrastructuur en stedelijke structuren. Juist de combinatie van natuurlijke en door mensen gemaakte vormen levert voor mij interessante beelden op.

In mijn fotografie zoek ik regelmatig naar lijnen, ritme, perspectief en contrast. Soms bewust en zorgvuldig opgebouwd, soms simpelweg omdat ik op het juiste moment iets zie.

​

Licht, vorm en contrast

Mijn foto's zijn persoonlijke impressies van momenten in de tijd. Ik laat me gemakkelijk verrassen door licht en kleur, maar ook door krachtige vormen en perspectieven.

Zwart-wit neemt daarin een bijzondere plaats in. Zonder kleur blijft de essentie van een beeld over: licht en donker, structuur, vorm en contrast. Het kan een alledaags onderwerp veranderen in iets grafisch of bijna abstract. Het is een manier van kijken die ik graag blijf onderzoeken.

Een goed voorbeeld daarvan is mijn werk aan het Dura Vermeer Jaarmagazine. Voor dit project fotografeerde ik verschillende markante naoorlogse bouwprojecten in Nederland. Ik koos bewust voor zwart-wit en maakte gebruik van de vaak dramatische Nederlandse luchten om de gebouwen en hun omgeving een krachtige uitstraling te geven.

​

De liefde voor film

Hoewel ik tegenwoordig met Sony full-frame camera's werk en voor reizen ook graag een compacte camera gebruik, is mijn liefde voor analoge fotografie nooit verdwenen.

Misschien heeft dat te maken met de tijd die ik in de donkere kamer heb doorgebracht. Een filmrolletje had een beperkt aantal beelden. Je dacht na voordat je afdrukte. Het ontwikkelen en afdrukken was vervolgens een proces van kijken, beoordelen en opnieuw proberen.

Die fascinatie voor film is er nog steeds. Niet alleen in het fotograferen zelf, maar ook in het digitaliseren van oude dia's en negatieven. Het opnieuw zichtbaar maken van beelden die soms al tientallen jaren in een doos of album liggen, voelt voor mij als het bewaren van kleine stukjes geschiedenis.

​

Nog steeds kijken

Na meer dan vijftig jaar fotografie ben ik nog steeds nieuwsgierig.

De apparatuur is veranderd. Film heeft plaatsgemaakt voor sensoren en de donkere kamer voor Lightroom. Maar de essentie is hetzelfde gebleven.

Kijken naar de wereld om mij heen.
Iets ontdekken wat anderen misschien voorbijlopen.
En dat ene moment vastleggen dat voor mij de moeite waard is om te bewaren.

​

Daar begint voor mij iedere foto.

​​

Een kort overzicht van mijn foto's is te zien het portfolio op deze site, meer foto's zijn te zien op mijn eigen website johnduurkoop.com

​